loading

تداخل ویتامین ها و مواد معدنی(۲)

تداخل مینرال ها

تداخل مواد معدنی می توانند همانند تداخل ویتامین ها مورد بحث قرار گیرند. قبلاً در مورد اینکه چه ریز مغذی هایی همسو یا مغایر با ویتامین ها هستند، توضیح داده شد. در اینجا، به بررسی موارد مشابه در قبال مواد معدنی پر استفادۀ بدن اشاره می کنیم. همراه بمانید.

مواد معدنی

مواد معدنی، آن دسته از عناصر شیمایی هستند که بدن برای عملکرد مناسب، علاوه بر ویتامین ها، به آنها هم نیاز دارد. این مواد معدنی که در دو دستۀ درشت و ریز طبقه بندی می شوند، در مواردی همچون ساختن خون و استخوان ها، تشکیل هورمون ها، تنظیم ضربان قلب، تنظیم فشار خون و امثال اینها کاربرد دارند.

مواد معدنی درشت

کلسیم

بدن به این مادۀ معدنی برای ساخت و محافظت از استخوان ها و دندان ها نیاز دارد. این عنصر همچنین در تعدیل انقباضات ماهیچه ای، آرامش، لخته شدن خون و پالس های عصبی نقش دارد.

مغذی های همسو

ویتامین D
این ویتامین سبب افزایش جذب کلسیم می شود. مصرف همزمان ویتامین های D و K و کلسیم باعث بهبود وضعیت استخوان ها، قلب و سلامت متابولیک می شود.
پتاسیم
این عنصر در جذب مجدد کلسیم و همچنین در تراکم مواد معدنی در استخوان ها مؤثر است.

مغذی های مغایر

آهن
افزایش سطح کلسیم در بدن سبب کاهش جذب آهن هِم در کوتاه مدت می شود. اما در بلند مدت اثر آن به دلیل دخالت ویتامین C کاهش می یابد. همچنین مصرف همزمان کلسیم و آهن میزان روی موجود در خون را به مقدار زیادی کاهش می دهد.
موادغذایی حاوی ۲ نوع آهن هستند؛ آهن «هِم» که صرفاً در منابع حیوانی یافت می‏شود و آهن «غیرهم» که در منابع گیاهی وجود دارد. از آنجا که آهن «هم» درون پروتئین منابع حیوانی قرار دارد و به اصطلاح محافظت می‏شود، تحت‏ تاثیر عوامل نامساعد یعنی عواملی که باعث ترکیب آهن یا جذب و رسوب آن شود، قرار نمی ‏گیرد و ورود آن به روده و درنتیجه جذب آهن به‏ آسانی انجام می ‏شود. جذب آهن موجود در منابع حیوانی بسیار بالاست اما در منابع گیاهی که حاوی آهن «غیرهم» هستند، درصد جذب آهن پایین است.
مگنزیم
تداخل مینرال های مگنزیم و کلسیم از آنجا ناشی می شود که مقادیر بالای کلسیم در بدن باعث کاهش سطح مگنزیم در بافت ها و همچنین جذب آن توسط بدن می گردد. همینطور، مکمل های مگنزیم نیز باعث کاهش جذب آهن توسط بدن خواهند شد.
منگنز
با توجه به آنکه این دو عنصر خواص مشابهی برای بدن دارند بنابراین بر سر جذب توسط بدن، رقابت می کنند.
فسفر
افزایش سطح کلسیم، باعث کاهش جذب فسفر در بدن خواهد شد. بهترین نسبت مصرف، دوز برابر از هر کدام می باشد. چنانچه میزان مصرف فسفر نسبت به کلسیم افزایش یابد، سلامت استخوان ها به مخاطره خواهد افتاد.
سدیم
افزایش مصرف سدیم، دفع کلسیم را افزایش می دهد و می تواند باعث کاهش تراکم مواد معدنی استخوانی شود.
روی
در این حالت نیز افزایش مصرف کلسیم اثر سوئی بر جذب روی در بدن دارد. این موضوع، دو طرفه است. البته از طرف دیگر، کمبود روی میزان کلسیم موجود در خون و جذب شده توسط سلول ها  را کم می کند.
مگنزیم
این عنصر شیمیایی برای واکنش های شیمیایی بدن مورد نیاز است. همچنین کمک می کند تا بدن در برابر انقباضات ماهیچه ای، لخته شدن خون و تنظیم فشار خون، تصمیمات مناسبی بگیرد.

مغذی های همسو

ویتامین B1
کمک می کند تا این مادۀ معدنی بتواند به فرم مورد استفادۀ بدن تبدیل شود. بنابراین، تا زمانی که کمبود مگنزیم در بدن رفع نشود، کمبود تیامین بدن نیز درمان نخواهد شد.
ویتامین B6 
نیاز به مصرف این عنصر را افزایش می دهد و بالعکس. مصرف ایندو می تواند در کاهش آثار سندروم پیش از قاعدگی و احتمالاً اوتیسم مفید باشد.
ویتامین D
می تواند سطح مگنزیم موجود در خون را بهبود بخشد. از طرفی، این عنصر از جمله عواملی است که برای بیوسنتز، انتقال و فعال سازی این ویتامین مؤثر هستند. چنانچه سطح هر دوی آنها در بدن پایین باشد، خطر بیماری های عروقی، دیابت، متابولیک و نافرمی اسکلت وجود خواهد داشت.
پتاسیم
مگنزیم برای جذب سلولی پتاسیم نیاز است. وجود همزمان این دو در کنار کلسیم، خطر سکتۀ مغذی را کاهش می دهد.

مغذی های مغایر

کلسیم
مقادیر بیش از اندازۀ مورد نیاز بدن، سطح جذب مگنزیم را کاهش می دهد که می تواند منجر به کمبود یا فقر آن در بدن شود.
روی
چنانچه دوز مکمل روی بیشتر از ۱۴۲ میلی گرم در روز باشد، احتمال کاهش جذب مگنزیم وجود دارد.
فسفر
در کنار کلسیم، می تواند باعث کاهش جذب روده ای مگنزیم شود.

فسفر

این عنصر شیمیایی در ساخت و محافظت از استخوان ها و دندان ها نقش دارد. قسمتی از DNA و RNA بدن ما را تشکیل می دهد و به تبدیل غذا به انرژی کمک می کند.

مغذی های مغایر

کلسیم در سطوح بالا باعث کاهش جذب فسفر خواهد شد. نسبت ایده آل مصرف این دو یک به یک است. چنانچه میزان مصرف فسفر نسبت به کلسیم افزایش یابد، سلامت استخوان ها به مخاطره خواهد افتاد.
مگنزیم
فسفر در کنار کلسیم، می تواند باعث کاهش جذب روده ای مگنزیم شود.

پتاسیم

این عنصر شیمیایی کمک می کند تا مایعات بدن در تعادل بمانند. به ضربان قلبی منظم و فرستادن پالس های عصبی به موقع کمک می کند و برای انقباضات ماهیچه ای مورد نیاز بدن است.

مغذی های همسو

کلسیم به کمک این مادۀ معدنی، می تواند جذب مجدد را تجربه کند. همچنین در تراکم مواد معدنی در استخوان به کلسیم کمک می کند.
مگنزیم برای جذب سلولی پتاسیم مورد نیاز بدن است. ترکیب مگنزیم، کلسیم و پتاسیم، ریسک بروز سکتۀ مغزی را کاهش می دهد.
سدیم و پتاسیمی که در بدن در حال تعادل باشند، به سلامت بهینۀ بدن کمک می کنند و به دلیل کمک در کاهش دفع کلسیم، در سلامت استخوان ها مؤثر هستند.

سدیم

سدیم خواص مشابهی با پتاسیم برای بدن دارد.

مغذی های همسو

پتاسیم
به منظور حفظ سلامتی به خصوص کاهش فشار خون و سلامت قلب، تعادل این دو مادۀ معدنی مهم است. این تعادل همچنین به سلامت استخوان ها کمک کرده و مانع از چاقی افراطی می شود.

مغذی های مغایر

کلسیم
وجود سدیم بیش از اندازه در بدن، دفع کلسیم را افزایش می دهد و باعث کاهش تراکم مواد معدنی استخوانی می شود.

مواد معدنی ریز

مس

این مادۀ معدنی نقش مهمی در متابولیسم آهن و سیستم ایمنی بدن ایفا می کند و در ساخت گلبول های قرمز مؤثر است.

مغذی های همسو

ویتامین C  در جذب مس مفید است و کمبود آن می تواند منجر به ایجاد نشانه های کمبود مس شود.

مغذی های مغایر

ویتامین C در سطح بالا در جذب مس اخلال ایجاد می کند. این موضوع می تواند ناشی از بالارفتن جذب آهن در اثر وجود این ویتامین باشد در حالیکه مس و آهن در تغایر با یکدیگر هستند.
آهن
این عنصر رقیبی برای مس در جذب است بنابراین وجود یکی در سطح بالا، بر جذب دیگری اثر منفی خواهد گذاشت.
سلنیوم
سلنیوم و مسی که در بدن در حالت تعادل قرار نداشته باشند در تنش های اکسیداسیون بدن نقش خواهند داشت.
روی
 این عنصر مانع از جذب مس خواهد شد. زمانی که نسبت مس به روی در بدن بیشتر شود، تنش های اکسیداسیونی قوت می گیرند که فوت، التهاب، نقص در سیستم ایمنی بدن، اختلال در خواب، مشکل در قلب، عدم توانایی فیزیکی، دیابت و اوتیسم را به همراه دارد.

ید

ید، قسمتی از هورمون های تیروئید را می سازد. تیروئید در متعادل نگهداشتن دمای بدن، عملکرد اعصاب و ماهیچه ها و همچنین رشد عمومی بدن مؤثر است.

مغذی های همسو

ویتامین A
این ویتامین در جذب ید مؤثر است و فقر آن می تواند در جذب ید و در نتیجه کارکرد تیروئید اثر گذار باشد. اگر سطح هر دوی اینها در بدن کم باشد، مشکلات جدی تری بروز خواهد کرد.
سلنیوم و یدی که در سطح مناسبی باشند، در عملکرد متابولیزم هورمون تیروئید نقش مؤثری خواهند داشت.

آهن

این عنصر شیمیایی  در ساخت هموگلوبین و مایوگلوبین دخالت دارد. بدن، برای واکنش های شیمیایی خود، ساخت آمینو اسیدها، کلاژن، هورمون ها و انتقال دهنده های عصبی به آهن نیاز دارد.

مغذی های همسو

ویتامین A
آهن برای تبدیل بتاکروتن به رتینول لازم است. همچنین جذب این مادۀ معدنی (به خصوص نوع غیر هِم) در کنار این ویتامین افزایش می یابد.
ویتامین C
این ویتامین نیز جذب نوع غیر هِم را افزایش می دهد. همچنین، این ویتامین میزان مصرف و متابولیسم آهن را تنظیم می کند.

مغذی های مغایر

ویتامین E
اتداخل این دو از طریق اخلال در جذب یکدیگر اتفاق می افتد. بهتر است مکمل های این دو در زمان های متفاوت از یکدیگر مصرف شوند.
کلسیم
در کوتاه مدت، مقادیر بالای کلسیم، جذب آهن غیر هِم را کاهش می دهد. اما در بلند مدت، ویتامین C می تواند مانع این نقصان شود. مصرف همزمان آهن و کلسیم می تواند سطح روی موجود در خون را به شدت کاهش دهد.
مس
مس و آهن رقیب یکدیگر در جذب هستند بنابراین سطح بالاتر یکی در بدن، باعث کاهش سطح دیگری می شود.
منگنز
به دلیل شباهت هایی که این دو در دوز، طریقۀ جذب در بدن و خواص فیزیوشیمیایی دارند، سطح بالای این فلز در جذب آهن مداخله می نماید.
روی
این فلز و آهن غیر هِم در جذب توسط بدن، رقیب یکدیگرند. مصرف آهن و کلسیم میزان این عنصر را در خون کاهش می دهد.

منگنز

این عنصر شیمیایی در تشکیل استخوان ها، متابولیز اسیدهای آمینه، کلسترول و کربوهیدرات در بدن نقش دارد.

مغذی های مغایر

آهن
به دلیل شباهت هایی که این دو در دوز، طریقۀ جذب در بدن و خواص فیزیوشیمیایی دارند، سطح بالای این فلز در جذب آهن مداخله می نماید.
کلسیم
این دو عنصر در جذب توسط بدن با یکدیگر رقابت می کنند.

سلنیوم

سلنیوم کارکردی آنتی اکسیدانی دارد و باعث خنثی شدن مولکول های ناپایداری که به سلول ها آسیب می زنند می شود. سلنیوم همچنین در تنظیم عملکرد هورمون تیروئید به بدن کمک می کند.

مغذی های همسو

ویتامین C
رژیمی که سرشار از این ویتامین باشد در افزایش سلنیت سدیم موثر است. همچنین به نگهداری سلنیوم جذب شده در بدن کمک می کند.
ویتامین D
مکمل های این ویتامین، میزان سلنیوم موجود در خون را افزایش می دهند.
ویتامین E
کمبود سلنیوم اثرات کمبود ویتامین E را تشدید می کند و ویتامین E می تواند از مسمومیت با سلنیوم جلوگیری کند. وجود این دو در کنار کدیگر احتمالاً بتواند از بروز سرطان پیشگیری کند.
ید
مقادیر مناسب از این عنصر و سلنیوم برای متابولیسم هورمون تیروئید لازم است.

مغذی های مغایر

ویتامین C
در زمانی که این ویتامین با معدۀ خالی مصرف شود، سلنیت سدیم را به عنصر سلنیوم تبدیل می کند که بر جذب پذیری آن اثر منفی دارد.
مس
در زمانی که مصرف سلنیوم کم تا نرمال باشد، مقدار مصرف بالای مس ممکن است باعث کاهش جذب سلنیوم شود. همچنین چنانچه نسبت مصرف این دو نا متعادل گردد، می تواند در تنش اکسیداتیو موثر باشد. این تنش بدین معنا است که تعادل میان تولید و تجمع گونه های فعال اکسیژن در سلول ها  و بافت ها و توانایی آنها در سم زدایی از میان می رود.

روی

این عنصر برای ساخت بسیاری از آنزیم ها، پروتئین ها و سلول های بدن مورد نیاز است. باعث می شود ویتامین A ذخیره شده در کبد آزاد شود. این عنصر همچنین کمک می کند تا سیستم ایمنی بدن، احساس چشایی و بویایی تقویت شوند. زینک همچنین کمک می کند تا زخم ها سریعتر درمان گردند.

مغذی های همسو

ویتامین A
روی برای انتقال این ویتامین در بدن مورد نیاز است. مصرف این دو می تواند برای سلامت چشم مفید باشد.

مغذی های مغایر

ویتامین B6
مقادیر بالای این ویتامین باعث افزایش نیاز به روی در بدن می شود. کمبود مزمن و حاد B6 جذب روده ای روی را افزایش می دهد اما سطوح روی خون کاهش می یابد و این امر باعث اختلال در استفاده از روی می شود.
ویتامین B9
استفادۀ همزمان با اسید فولیک به خصوص در زمانی که کمبود روی وجود دارد ممکن است منجر به کاهش جذب روی به دلیل تشکیل کلات شود. اما این نتیجه و تشکیل، متغیر و غیر قطعی است.
کلسیم
مقادیر بالای کلسیم در جذب روی و تعادل آن در بدن اثر منفی دارد.
مس
استفاده از مس در جذب روی اخلال ایجاد می کند و می تواند منجر به کمبود روی در بدن شود. زمانی که نسبت مصرف مس به روی بالا باشد خطر تنش اکسیداتیو، فوت، التهاب، نقص ایمنی، اخلال در خواب، مشکل در قلب، ناتوانی فیزیکی، دیابت و اوتیسم نیز بالا می رود.
آهن
آهن غیر هِم و روی رقیب یکدیگر در جذب توسط بدن هستند. مصرف کلسیم و آهن میزان روی موجود در خون را به شدن کاهش می دهد.
مگنزیم
مصرف بالای روی (به عنوان مثال ۱۴۲ میلیگرم در روز) باعث کاهش جذب مگنزیم می شود.

گروه همکاری آنتی اکسیدان ها

مقادیر متعادل و مکفی از
روی، سلنیوم، ویتامین A، ویتامین C و ویتامین E
آنزیم های آنتی اکسیدان را در مواجهه با تنش های اکسیداتیو محافظت می کنند. تنش های اکسیداتیو می توانند در ابتلا به آلزایمر، بیماری های عروقی، چاقی، سرطان و سندروم متابولیک مؤثر باشند. همچنین، مگنزیم در کنار ویتامین های آنتی اکسیدان می تواند با کاهش شنوایی و التهاب مقابه کند.
ویتامین های گروه ب به خصوص B2، B6، B9 و B12 همخوانی مناسبی با یکدیگر دارند. این ویتامین ها در متابولیسم اسیدهای آمینو، نوکلئوتید ها که واحدهای سازندۀ DNA و RNA بدن ما هستند، ساختن انتقال دهنده های عصبی و مانند اینها نقش مهمی دارند. این ویتامین ها همچنین برای تولید انرژی و مصرف آن به دیگر آنزیم های بدن کمک می کنند. تعادل میان اعضای این خانواده به سلامت مغز که شامل توسعۀ اعصاب و پیشگیری از بیماری های عصبی می شود و همچنین سلامت عروق کمک می کنند.
چارت تداخلات

 

منابع:

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *