روغن های اسانسیل: راهنمایی برای استفاده درمانی

استفاده درمانی از روغن های اسانسیل جنبۀ دیگری از کاربرد مواد طبیعی در بهبود کیفیت زندگی ما است. هر چند باید این استفاده درمانی تحت نظر پزشک متخصص انجام شود. با گذشت زمان و تلفیق و آشنایی فرهنگ های مختلف با یکدیگر، میزان آشنایی ما از روغن های اسانسیل یا گیاهی نیز بیشتر شده است و نوعاً در زندگی روزمره برخی از ما جایگاه ویژه ای پیدا کرده اند و ما از جهات مختلف و به خصوص در درمان های مکمل از آنها استفادۀ خوبی می کنیم. اما واقعاً اینها چه هستند و چه نکاتی را باید در مورد این روغن های اسانسیل برای استفاده های درمانی بدانیم؟

روغن های گیاهی چه هستند؟

برای قرن ها، افراد در سرتاسر دنیا روغن هایی را با هدف بهره برداری در امور سلامتی از گیاهان استخراج می کردند. این روغن ها می توانند استشمام شوند، روی پوست ماساژ داده شوند یا در مراقبت زیبایی از پوست مورد استفاده قرار گیرند. برخی از انواع آنها حتی به صورت خوراکی مورد مصرف قرار می گیرند. اما باید دانست که استفاده درمانی از روغن های اسانسیل به صورت صرف در درمان بیماری مفید نخواهد بود و باید در کنار دیگر دارو هایی که توسط پزشک تجویز می شوند، قرار گیرند.

روغن های اسانسیل را می توان مایعاتی آبگریز دانست که شامل ترکیبات شیمیایی گیاهان هستند. این روغن ها شامل عصاره و جوهرۀ گیاهان می باشند که به همین دلیل به آنها روغن های اسانسیل گفته می شود. روغن های اسانسیل عموماً از طریق تقطیر به دست می آیند اما می توان روش هایی چون فشار مکانیکی، استخراج از طریق مادۀ حلال، استخراج روغن مطلق، استفاده از موم و پرس سرد را برای دستیابی به آنها نیز به کار برد.

استفاده از روغن های اسانسیل درمانی، چگونه؟

باید توجه داشت که هر چند از هر گیاه دارای شاخه و برگ و پوسته می توان روغن اسانسیل آن را به دست آورد ولی این بدین معنا نیست که هر روغنی که به دست می آید دارای خاصیت درمانی است و چه بسا برای انسان خطرناک نیز باشد. در ادامه به لیستی از روغن های اسانسیل  و کاربرد درمانی آنها پرداخته می شود.

اسطوخودوس (Lavender)

روغن این گیاه از پرطرفدارترین روغن های موجود است که در بسیاری از عطر ها و صابون ها رایحۀ نسبتاً قوی آن احساس می شود. مطالعات نشان داده اند که بوی این گیاه باعث کاهش سطح استرس می شود. علاوه براین، شواهدی موجود است که نشان می دهد روغن اسطوخودوس باعث تسکین درد و توقف ریزش مو می شود. اما اثر آن به عنوان روغنی درمانی کم است و نیازمند تحقیقات بیشتری است.

زردچوبه (Turmeric)

زردچوبه و یکی از مواد تشکیل دهندۀ آن به نام کورکومین (Curcumin) متعلق به خانوادۀ زنجبیل هستند. استفاده از آنها به عنوان ادویه و دارو به قرن ها قبل باز می گردد. کورکومین دارای خواص ضد التهابی است. استفادۀ خوراکی یا مالیدنی زردچوبه معمولاً بی خطر است. این ادویه برای بیماری هایی مانند آلزایمر، سرطان و آرتریت استفاده می شود. بعد از درمان با اشعه (بیماران سرطانی) باعث کاهش التهاب پوستی (سوختگی) خواهد شد. نتایج حاصل از تحقیقات نشان داده اند که مصرف آن پس از عمل بای پس قلب، باعث کاهش تعداد حملات قلبی می شود.

درخت چای (Tea Tree)

بومیان اصیل استرالیا از روغن این گیاه برای درمان زخم های خود استفاده می کردند. امروزه این روغن در محصولات پوستی و در مواردی مانند کوفتگی پا، قارچ ناخن، آکنه و گزیدگی حشرات استفاده می شود. تحقیقات زیادی در خصوص میزان مفید بودن این ماده وجود ندارد. این روغن اسانسیل خوراکی نیست زیرا در صورت بلعیده شدن باعث گیجی و از دست رفتن هماهنگی ماهیچه ها می شود.

گل مغربی  (Evening Primrose)

این گیاه گل زرد، دارای اسید های چربی است که با نام GLA (گاما- لینولئیک اسید) شناخته می شوند. در مواردی مانند ابتلا به اکزما، آرتریت و سندرم پیش از قاعدگی می تواند به عنوان مکمل دارویی استفاده شود هر چند پشتوانۀ علمی برای آن وجود ندارد. استفاده از آن برای مدت کوتاه بی خطر است اما می تواند اثرات جانبی مانند سردرد و معدۀ ناآرام را به همراه داشته باشد.

دارچین (Cinnamon)

 روغن دارچین از پوست چوبی، شاخه ها و برگ های درخت دارچین تهیه می شود. در برخی موارد از آن به عنوان دارویی برای مشکلات معده و دیابت استفاده می شود. این روغن می تواند به صورت کپسول، چای یا چاشنی مصرف گردد. در دوز پایین برای بیشتر افراد بی ضرر است اما شواهدی وجود ندارد که این ماده در کنترل قند خون یا فشار خون افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ و ۲ مفید باشد. هرچند مطالعاتی در خصوص اثر آن بر بیماری ام اس در جریان است.

جینگو (Ginkgo)

روغن جینگو از برگ های درخت جینگو به دست می آید و در طب باستانی چینی مورد استفاده قرار می گرفته است. در برخی موارد برای در مان وز وز گوش، مشکلات چشم و درد پای ناشی از روماتیسم از آن استفاده می شود؛ اما معروفترین مورد استفادۀ آن برای کمک به عملکرد مغز و حافظه به خصوص برای افراد مسنی که دچار زوال عقل شده اند، است؛ هرچند تحقیقات، شاهدی برای مفید بودن آن در هیچ موردی پیدا نکرده اند. در خصوص استفاده از این روغن با پزشک خود مشورت کنید زیرا می تواند باعث تداخل دارویی مانند رقیق شدن خون شود.

نعناع فلفلی (Peppermint)

روغن این گیاه دارای بوی خوشی است که در صابون ها و لوازم آرایشی از آن استفاده می شود. برای درمان سردرد یا گرفتگی و درد ماهیچه می توانید آن را روی پوست خود مالش دهید. این روغن به صورت کپسول یا مایع در دسترس قرار می گیرد. مطالعات مختلف نشان داده اند که ممکن است در درمان ناراحتی معده کمک کننده باشد. این روغن دارای اثرات جانبی مانند واکنش های آلرژیک، خارش یا سوزش معده خواهد بود.

نارنج (Bitter Orange)

روغن اسانسیل مربوطه می تواند به صورت خوراکی یا مالیدنی مصرف شود. برخی افراد از آن به عنوان کمک دارویی جهت رفع سوزش سر معده یا لاغری استفاده می کنند. اما تنها اثر دارویی ثابت شدۀ آن برای درمان کرم های حلقه ای (Ring Worms)، بیماری های قارچی نواحی تناسلی و قسمت های داخلی ران و باسن (Jock Itch) و بیماری پای ورزشکار (Athlete’s Foot) است. از آنجایی که به عنوان محرک استفاده می شود استفادۀ خوراکی روغن اسانسیل آن توصیه شده نیست. مطالعات نشان نمی دهند که استفاده از آن خطرناک باشد اما بهتر است قبل از مصرف با پزشک مشورت شود.

گل راعی (St. John’s wort)

یونانیان باستان اولین کسانی بودند که از روغن این گیاه استفاده کرده اند. امروزه اصلی ترین کاربرد این گیاه در درمان افسردگی است. اما تحقیقات علمی چندان با نتایج تجربی به دست آمده موافق نیستند؛ بنابراین نباید آن را جایگزین داروی اصلی تجویز شده توسط پزشک خود کنید. در صورتی که با برخی داروهای خاص مصرف شود، عوارض مرگبار دارد پس حتماً قبل از مصرف با پزشک خود مشورت نمایید.

بذر کتان (Flaxseed)

روغن حاصل از تخم کتان به عنوان یک مکمل خوراکی برای مواردی مانند دیابت، کلسترول بالا و سرطان استفاده می شود. برخی افراد از آن برای رفع حالت گر گرفتگی استفاده می نمایند. مورد استفادۀ دیگر از این روغن به عنوان یک روان کننده است. هر چند دانه های کتان خود از مقادیر بالای فیبر برخوردار هستند ولی روغن این دانه ها چنین خاصیتی ندارد. مطالعات انجام شده برای بررسی توانایی این روغن در کاهش کلسترول یا کمک به کاهش احساس گر گرفتگی جواب قاطعی ندارند. در زمان مصرف از آن باید محتاط بود زیرا می تواند باعث اسهال شود.

سیر (Garlic)

علاوه بر مصرف این گیاه به عنوان یک چاشنی غذایی، می توان از روغن آن برای التیام پسوریاس یا زخم بهره برد. احتمال داده می شود در زمانی که به صورت قرص یا کپسول مصرف شود، بتواند به کاهش فشار خون و کلسترول بالا کمک نماید. همچنین می توان در سرماخوردگی های معمولی از این گیاه بهره برد. اما اثر واقعی آن اندک است. در صورت استفاده از داروهای رقیق کنندۀ خون بهتر است در مصرف محتاط بود زیرا می تواند باعث خونریزی شود. با پزشک خود در این باره مشورت نمایید.

بابونه (Chamomile)

علاوه بر مصرف این گیاه به عنوان دمنوش، گل های بابونه در افشره ها، کپسول ها و قرص ها نیز وجود دارند. این گیاه برای ناراحتی های پوستی و خشکی دهان حاصل از درمان های سرطان استفاده می شود. برخی افراد از آن در مواقع ابتلا به اسهال، گاز معده، استرس و مشکلات خواب استفاده می کنند. نتایج تحقیقات انجام شده، مختلف است اما نتایج در خصوص رفع افسردگی نویدبخش هستند. در زمان مصرف باید مراقب باشید زیرا در برخی افراد ایجاد حساسیت می کند.

برای مطالب بیشتر می توانید اینجا و اینجا را ببینید.

سؤالات، تجربیات یا نظرات خود را با ما و دیگران به اشتراک بگذارید.

منبع:

 webmd.com

تیم We are Shimas

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *